دل من در دل شب خواب پروانه شدن می بیند

                  مهر در صبحدمان داس به دست خرمن خواب مرا می چیند ......

همین پروانه خواب دیدنها. همین خواب و خیالهای  کودکی  ... همیناس که یدفعه  میبرت توی عمق  حفره ی  تاریک  و  تنگ  درون  ...

دوباره حرف  اوبژه ی  کوچک  ای  ))  از  ژاک لاکان  شد .

انسان  وقتی  به ایدآلهای  خودش در دنیای  واقعیت ها نمیرسه  .. نا خواسته  خودش رو  در کثرتی  بزرگ با دنیای پیرامونش  یافت میکنه  و احساس خلائی  بزرگ  امن و آسایش رو ازش میگیره ... ایجاد  حفره ای سیا و تهی  در مرکز آرامش و ایده آلها .....

و جالب اینکه جسته و گریخته این احساس  تنهایی . جاماندن . تهی بودن و یا هر چیز دیگه .. در نقطه ای که عاشق شدن  . دوست داشتن .. میتونه نامیده بشه .. کمی آرامش میگیره و مجالی برای فراموش کردن پیرامون کثیر  و  دود گرفته  فراهم /.

   ***** در فیلم  افسانه ی ۱۹۰۰ - اثر شاهکار - تورناتوره ( ایتالیایی )    به این مهم پر داخته میشه و به زیبایی هرچه تمام تر . انسان  . این موجود تنها ی  در شلوغی اطراف خودش . در این فضا مورد بررسی قرار میگیره  ..

   *** جالبتر اینکه  تنها  چیزی که  باعث میشه  بازیگر اصلی  فیلم  بتونه  برای مدتی  کوتاه  ... مثل همه ی  انسانها خودش رو  به دست روزمرگی بسپاره ... داستان  ناپخته و کوتاه  دوست داشتن  ............

  ****** یعنی تنها وضوعی که  ترس از این  روزمزدکی . کثرت . .... . رو به فراموشی میکشه همین احساس مجهول  دوست داشتن یا عاشق شدنه ؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟

        (  همینه که میگن  )      بگذار تا بگرییم  چون ابر در بهاران

کز سنگ ناله خیزد روز وداع یاران ......

.