. امشب مهمون یاسر بودم که یه شعر  برام  خوند -                                                               همین جاهم روی سیستمش بلاگمو به روز کردم .                                                                 ( همین نزدیکی ها براتون جا میزارم  که برش دارین )

***

       غروب در نفس گرم جاده خواهم رفت 
           پیاده آمده بودم .. پیاده خواهم رفت .

   طلسم غربتم امشب شکسته خواهد شد                                                                                      و سفره ای که تهی بود . بسته خواهد شد

 ودر حوالی شبهای عید . همسایه !

 صدای گریه نخواهی شنید . همسایه !

 همان غریبه که قلک نداشت . خواهد رفت

 و کودکی که عروسک نداشت . خواهد رفت

#

 منم تمام افق را به رنج گردیده

 منم که هر که مرا دیده . درگذر دیده

 منم که نانی اگر داشتم . از آجر بود

 و سفره ام - که نبود - از گرسنگی پر بود

 به هر چه آینه . تصویری از شکست من است

 به سنگ سنگ بناها . نشان دست من است

 اگر به لطف و اگر قهر . می شناسندم

 تمام مردم این شهر  . می شناسندم

 من ایستاده ام . اگر پشت آسمان خم شد

 نماز میخواندم . اگر دهر ابن ملجم شد

#

          طلسم غربتم امشب شکسته خواهد شد 

                و سفره ام که تهی بود . بسته خواهد شد

                              . غروب در نفس گرم جاده خواهم رفت 
                                                  پیاده آمده بودم .. پیاده خواهم رفت ....

                                                                       محمد کاظم کاظمی .  شاعر افغانی //

این حال و هوای رفتن . عجیب .. داستانی داره  واسه شبای  خالی از قصه  اونم زیر کرسی گرم . گرم .گرم .. مادر بزرگایی که حالا خیلی وقته که  دیگه قصه  نمی خوان  که بگن ...... اونم با یه عالمه گندم شادونه ای که باید خورده بشه و ته پیاله نمونه .

رفتن  ( حالا به خاطر هرچی که میخواهد باشه )  فعل دلگیریه واسه ماها که روی خط احساسمون راه میریم .

.

.