درست روبروی لحظه .. مینشینم

        نگاه از پیچ های تودرتویش بر نمیدارم

          تنها .. نا امید .. با خوشحالی احمقانه ای مینویسم

             همین داستان بی انتهارا

                همین چند دست نوشته را

                    کجای آرزوهایم ایستاده ام ؟؟

                       تا کجا باید این آشفته حقیقت را به جان بکشم ؟؟

                            من تشنه تر از هر روز بودنم هستم

                 خسته تر .. وا مانده تر .. اما ایستاده ام .. میروم

           با همین پاهایم که از پی رفتن می ایستند ...